Rumuni przez wiele stuleci nie mieli własnego państwa.Zamieszkiwali księstwa mołdawskie, wołoskie i Siedmiogród.Idee zjednoczeniowe, żywe od końca szesnastego wieku, mogły spełnić się dopiero w połowie dziewiętnastego wieku dzięki poważnemu osłabieniu Turcji, sprawującej zwierzchnictwo nad Mołdawią i Wołoszczyzną.Zgodnie z postanowieniami traktatu paryskiego z 1856 roku Mołdawia i Wołoszczyzna, mimo utrzymania faktycznego zwierzchnictwa Turcji, stały się wpólnym protektoratem Francji, Wielkiej Brytanii, Turcji, Sardynii, Austrii, Prus i Rosji.Konferencja Paryska z 1858 roku zdecydowała o połączeniu księstw naddunajskich w Zjednoczone Księstwa Mołdawii i Wołoszczyzny.Każde księstwo miało prawo do własnego rządu, parlamentu i wybieralnego na dożywotnią kadencję władcy.

Wybrany w 1859 roku książę Mołdawii i Wołoszczyzny A.I.Cuza doprowadził do zjednoczenia księstw.Cuza ogłosił się księciem nowo powstałej Rumunii ze stolicą w Bukareszcie i przyjął imię Aleksander Jan I.Rumunia została uznana przez mocarstwa europejskie i Turcję.Książę i premier M.Kogalniceanu wprowadzili w kraju reformy.Po wybuchu wojny rosyjsko-tureckiej w 1877 roku parlament rumuński ogłosił niepodległość, która została potwierdzona na kongresie berlińskim w 1878 roku.

Najstarsze dzielnice Bukaresztu powstawały na wysokim, lewym brzegu Dymbowicy.W latach 60 dwudziestego wieku na miejscu starego miasta zaczęła powstawać elegancka stolica z szerokimi bulwarami i okazałymi budynkami wyraźnie inspirowanymi architekturą francuską.Na szybki rozwój kraju i jego stolicy wpłynęły bogate złoża ropy naftowej.Bukareszt był jednym z pierwszych miast na świecie z oświetleniem gazowym, na długo przed Paryżem i Berlinem.

Na początku dwudziestego wieku bukaresztańskie ulice rozbłysły światłem elektrycznym.W 1904 roku na ulice miasta wyjechały pierwsze elektryczne tramwaje.Po I wojnie światowej Bukareszt umocnił swoją pozycję najważniejszej metropolii kraju.Po wojnie terytorium Rumunii powiększyło się o południową Dobrudżę odebraną Bułgarii.Lata 30 to okres gwałtownego rozwoju miasta.W 1918 roku w Bukareszcie mieszkało 383 tysiące ludzi a w 1939 już 870 tysięcy.Bukareszt powiększył też swoje terytorium - zajmował obszar większy niż niektóre stolice europejskie o znacznie większej liczbie mieszkańców.